English White Terrier

		English White Terrier
		Hij wordt niet erkend door de F.C.I.


Land van oorsprong			Groot-Brittannië
Vertaling			Francis Vandersteen
Dit ras staat ook wel bekend als			White Terrier Olde English White Terrier English White Old White Manchester Terrier Birmingham White Terrier

Een korte presentatie van de English White Terrier

De English White Terrier was een van de eerste, zo niet het eerste, Terrier ras dat in de eerste plaats werd ontwikkeld voor het uiterlijk en vertoon in de showring in plaats van als een werkhond. Sommigen beweren dat het ras uitsluitend werd gefokt uit Witte Terriers, terwijl anderen geloven dat het het resultaat was van kruisingen tussen Terriers en andere hondenrassen zoals de Italiaanse Greyhound en Whippet. De English White Terrier had een grote invloed op de ontwikkeling van verschillende andere hondenrassen, waaronder de Bull Terrier en de Boston Terrier. Helaas leed het ras aan tal van gezondheidsproblemen, met name doofheid, en stierf uit in het begin van de 20e eeuw na minder dan 100 jaar.

Geschiedenis van de English White Terrier

Hoewel de English White Terrier pas in de 19e eeuw als een apart ras bestond, kunnen zijn voorouders hun wortels al eeuwen, zo niet millennia terug naar Engeland traceren. Volgens de Oxford English Dictionary, dateert het vroegste schriftelijke gebruik van het woord Terrier uit 1440, wat impliceert dat deze honden toen al bekend waren in Engeland. Er wordt echter algemeen aangenomen dat deze honden veel ouder zijn dan dat. Het woord Terrier komt van de Franse term chien de la terre. Terriers kregen deze naam omdat ze van oudsher werden gebruikt om kleine zoogdieren in hun holen te jagen en te doden of te verdrijven. De term werd waarschijnlijk geïntroduceerd tijdens de Normandische invasie van 1066, wat de oorsprong van Terriers op zijn minst in die tijd lijkt te dateren, maar er is sterk bewijs van hun bestaan in Engeland meer dan 1000 jaar eerder. Archeologische overblijfselen die dateren uit de 1e eeuw na Christus werden ontdekt net ten zuiden van Hadrian's Wall, gebouwd door de Romeinse keizer Hadrianus om Romeins Engeland en Wales te verdedigen tegen de Pictische en Gaelic stammen van het hedendaagse Schotland. Tot deze resten behoorden de botten van twee verschillende hondenrassen. De ene was een middelgrote windhond, vergelijkbaar met een moderne Whippet. Het andere was een ras met lange poten en een lang lichaam, vergelijkbaar met een hedendaagse Skye Terrier of Teckel. Dit impliceert dat Terrier-achtige honden niet alleen aanwezig waren in wat nu het noorden van Engeland is sinds de tijd van Christus, maar dat ze al werden gebruikt voor hun traditionele doeleinden. Het lijkt zeer waarschijnlijk dat de Windhond in staat was om zijn prooi te lokaliseren en deze in een hol te jagen. De Terrier werd daarna ondergronds gestuurd.

Niemand weet hoe de eerste Terriers werden ontwikkeld, en er is zo weinig bekend dat slechts weinigen zelfs maar hebben geprobeerd om theorieën te ontwikkelen. Er wordt bijna algemeen aangenomen dat ze volledig binnen de grenzen van de Britse eilanden zijn ontwikkeld, waarschijnlijk uit lokale rassen. Wat deze rassen geweest kunnen zijn is vrijwel zeker verloren gegaan in de loop van de tijd, maar er wordt algemeen gesuggereerd dat Terriers voorouders delen met de Ierse Wolfshond, de Schotse Deerhound of misschien de Canis Segusius, een ruwharig jachtras dat behoort tot de Romeinse Galliërs (Kelten) groep van het hedendaagse Frankrijk en België. Sommigen hebben ook gesuggereerd dat kortharige Terriers werden ontwikkeld door kruising van langharige Terriers met kleine rassen van geurhonden zoals Beagles of Harriers, maar dit is weinig meer dan pure speculatie. De meeste experts geloven dat Terriers voor het eerst werden gefokt door de Kelten, maar anderen geloven dat ze werden ontwikkeld door de vrijwel onbekende volkeren die voorafgingen aan de Kelten.

Echter, wanneer Terriers werden ontwikkeld, werden ze al snel zeer populair bij boeren in heel Engeland. Deze honden hadden twee belangrijke functies, het uitroeien van ongedierte en de jacht op klein wild. Terriers werden belast met het doden van ratten, muizen, konijnen, vossen en ander ongedierte dat de Engelse boeren zorgen baarde. Door dit te doen, verhoogden deze honden de gewasopbrengsten en de winsten van de boeren, verminderden ze het verlies van vee en pluimvee aan roofdieren, hielpen ze bij het bestrijden van hongersnood en voorkwamen ze de verspreiding van door knaagdieren overgedragen ziekten zoals de builenpest. In de zeldzame gevallen dat boeren tijd over hadden, namen ze hun Terriers mee op jacht, wat zorgde voor plezier, pelzen en af en toe een aanvulling op de pot.

De Engelse boeren hadden vaak moeite om te overleven. Ze konden het zich niet veroorloven om een hond te houden waar ze niets aan hadden, zelfs niet zo'n kleine als een Terrier. Dit betekende dat ze Terriers uitsluitend fokten voor hun werkvermogen en, in mindere mate, hun temperament. Uiterlijk deed er alleen toe voor zover het van invloed was op het werkvermogen, zoals de ontwikkeling van een harde, weerbestendige vacht en een grote kaak die krachtig genoeg was om andere dieren snel te doden. Door de eeuwen heen zijn Terriers miniatuur moordmachines geworden, extreem agressief tegenover alle kleinere wezens, gemotiveerd om te doden, zeer nieuwsgierig, energiek, atletisch, zeer tolerant voor pijn en in staat om de hele dag te werken zonder te stoppen. Het belang dat werd gehecht aan de werkcapaciteit blijkt uit een traditionele Schotse praktijk, die misschien ook in Engeland werd toegepast. Een jonge Terrier zou worden opgesloten in een ton met een das of otter, beide bekend om hun extreme vasthoudendheid en zelfs wreedheid bij een confrontatie. Er zou onvermijdelijk een gevecht op leven en dood ontstaan tussen de twee wezens. Als de Terrier er levend uit kwam, werd hij geacht behouden te blijven, en zo niet, dan was het probleem al opgelost.

Omdat Terriers niet voor hun uiterlijk werden gefokt, waren deze honden op elk moment ongelooflijk variabel. Omdat reizen zo moeilijk was tot de moderne tijd, ontwikkelden zich een aantal lokale rassen en echte fokdieren, maar ze waren regelmatig hybride en verre van gestandaardiseerd in de moderne zin. Op een gegeven moment waren er bijna zeker tientallen verschillende Terrier rassen op de Britse eilanden. Schotse fokkers gaven de voorkeur aan Terriers met korte poten en een lang lichaam met een stijve, stevige huid, en deze honden werden erg populair in dat land. Ierse fokkers gaven de voorkeur aan een veel grotere hond met langere benen en een zachte vacht, minder agressief en in staat om vee te bewaken. Engelse fokkers gaven de voorkeur aan een kleine Terrier, maar met iets langere benen dan die gevonden in Schotland. Hoewel er veel ruwharige Terriers in Engeland zijn, stond het land vooral bekend om zijn gladharige Terriers.

Tot de late jaren 1500 waren Terriers bijna uitsluitend eigendom van de Britse lagere klassen. Dit was grotendeels te wijten aan het feit dat het kleine wild waarin ze gespecialiseerd waren onder de adel lag, die een grote voorkeur had voor hert, wild zwijn en wolf. Dankzij technologische vooruitgang en sociale veranderingen bleef de Engelse bevolking vanaf de late middeleeuwen tot de tweede helft van de 20e eeuw dramatisch groeien. Grotere bevolkingen vroegen om meer landbouwgrond en een groot deel van Engeland werd ontbost. Grote wildsoorten werden uiterst zeldzaam of verdwenen helemaal. Als aanvulling op hun traditionele hertenjacht begon de adel op vossen te jagen. De vossenjacht werd uiteindelijk de populairste sport onder de Britse hogere klassen en werd een sterk geritualiseerde gebeurtenis. Er werd een nieuw hondenras ontwikkeld om op vossen te jagen, terwijl de ruiters te paard volgden, de Foxhound. Een hond die groot genoeg was om naast paarden te rennen was echter niet klein genoeg om een vos zijn hol in te jagen. De adel begon zijn eigen Terriers te houden, wiens belangrijkste taak het jagen op vossen was. Jagers begonnen Terriers speciaal voor dit doel te fokken. Oorspronkelijk waren jacht Terriers bijna allemaal glad, omdat ze voornamelijk waren ontwikkeld uit Engelse Terriers. Deze honden hadden ook de neiging om iets groter en langer te zijn dan andere niet-Ierse Terriers, omdat ze soms ook naast paarden moesten lopen, tenminste voor een korte afstand.

Tegen het einde van de jaren 1700 begonnen veel vossenjagende Terriers wit op hun vacht te vertonen. Het is niet precies bekend wanneer deze kleuring begon. In 1790 maakte de Britse schilder Sawrey Gilpin zijn werk "A Hunter with a Hound". Het schilderij toont duidelijk drie gladharige Terriers met loshangende staarten, die allemaal wit van kleur zijn met bruine vlekken over hun hele lichaam. Andere werken uit dezelfde periode tonen Terriers met dezelfde vacht. Voorheen waren bijna alle beschrijvingen van Terriers bruin, zwart, fawn, grijs of black and tan. Het is mogelijk dat sommige Engelse Terriers altijd wit waren, maar dat deze honden zeer zeldzaam waren. Het is ook mogelijk dat Engelse fokkers van oudsher alle witte Terriers doodden bij de geboorte, een praktijk die eeuwenlang werd uitgevoerd in de Schotse Hooglanden, waar pure witte Terriers met enige regelmaat in normale nesten werden geboren. Dit werd gedaan omdat witte Terriers als zeer inferieur werden beschouwd. De weinige verslagen lijken erop te wijzen dat Schotse fokkers dachten dat witte Terriers zwak waren, maar ze realiseerden zich misschien dat ze heel vaak doof waren. Misschien deelde de Engelse adel de overtuigingen of kennis van de Schotse boeren niet en doodden ze daarom geen Witte Terriers. Het kan ook zijn dat ze een voorkeur voor hen kregen vanwege hun mooie uiterlijk. Er is ook gesuggereerd dat Engelse Terriers nooit wit waren tot de 18e eeuw, maar dat er toen een mutatie optrad, waardoor sommigen een witte vacht kregen, waar vervolgens de voorkeur aan werd gegeven. Hoewel beide theorieën heel goed mogelijk zijn, zijn de meeste experts het erover eens dat de witte vacht voor het eerst werd geïntroduceerd bij Engelse Terriers als gevolg van kruisingen met andere rassen. De meest waarschijnlijke bronnen zijn Schotse Witte Terriers, Beagles, Harriers, Engelse Foxhounds, Greyhounds, Collie-type honden, oude Engelse Bulldogs en Italiaanse Greyhounds, die soms werden gekruist met Fox Terriers om bepaalde aspecten van hun jacht en vaardigheden te verbeteren.

In de late jaren 1700, begonnen Engelse Foxhound fokkers stamboeken bij te houden van hun honden en clubs op te richten om hun fokken te reguleren. Het doel was om hun stamboekdieren te behouden en toekomstige generaties te verbeteren. Hun inspanningen waren zo succesvol dat fokkers van veel andere Britse honden hetzelfde begonnen te doen. Dit gold met name voor Fox Terriers, die vaak werden gefokt door dezelfde jagers als Fox Hounds. De Britse adel had een grote voorkeur voor een meer verfijnd en mooi dier en Fox Terriers begonnen voor het eerst te worden gefokt, zowel voor hun uiterlijk als hun werkvermogen.

Tegen het begin van de 19e eeuw, had een aanzienlijk percentage van de Engelse Fox Terrier populatie wat wit in hun vacht, hoewel deze honden nog steeds in de minderheid waren. Een aantal prominente Fox Terrier fokkers begon actief de ontwikkeling van witharige honden te promoten. Misschien wel de belangrijkste hiervan was dominee John Russell, in de geschiedenis beter bekend als Jack. Russell fokte een groot aantal witte Fox Terriers tijdens zijn leven en had een grote invloed op het Fox Terrier ras. Een aantal liefhebbers bleef zijn lijnen fokken lang na zijn dood, waardoor uiteindelijk de Jack Russell Terrier, Parson Russell Terrier en Russell Terrier ontstonden. Echter, andere fokkers ontwikkelden ook witte Terriers op hetzelfde moment, en Reverend Russell had nooit problemen met het vinden van andere witte Terriers om mee te fokken.

Hoewel Terriers, die overwegend wit waren, al veel voorkwamen, had de overgrote meerderheid van deze honden grote gebieden met gekleurde aftekeningen. Dit begon te veranderen in het begin van de 19e eeuw. Niemand weet precies wanneer effen witte Terriers begonnen te verschijnen of wie ze ontwikkelde, maar ze waren blijkbaar relatief algemeen tegen het einde van de jaren 1840. Toen de Kennel Club het ras voor het eerst erkende in 1874, verklaarden ze dat het al minstens 30 jaar en mogelijk langer bekend was. Gezien het feit dat de Kennel Club werd opgericht door de grootste hondenkenners van Engeland in die tijd, kan deze informatie op zijn minst als even geldig worden beschouwd als alle andere. White English Terriers leken over het algemeen op andere werkende Terriers, maar hun uiterlijk was anders dan dat van hun vacht. Deze honden hadden de neiging om een meer verfijnd lichaam te hebben dat vaak meer gebeeldhouwd leek dan dat van andere Terriers. Ze hadden ook langwerpige hoofden met een minder uitgesproken stop. Vanwege deze verschillen wordt algemeen aangenomen dat de White English Terrier eigenlijk het resultaat is van kruisingen tussen Terriers en Italiaanse Greyhounds of Whippets. Deze theorie lijkt enige waarde te hebben aangezien fokkers van Manchester Terriers, een kruising tussen een Black and Tan Terrier en een Whippet, ook vaak White English Terriers hebben gefokt. In de meeste beschrijvingen worden de twee rassen, die blijkbaar qua uiterlijk erg op elkaar lijken, nauw met elkaar in verband gebracht. Er wordt ook aangenomen dat Manchester Terriers en Engelse Witte Terriers regelmatig in dezelfde nesten geboren worden. In feite kan de English White Terrier een toevallig neveneffect zijn geweest van de ontwikkeling van de Manchester Terrier, het resultaat van de introductie van witziend jachtbloed in de Black and Tan Terrier. Het is ook mogelijk dat het ras is ontwikkeld uit de witste exemplaren van de Fox Terrier, mogelijk met toevoeging van Italian Greyhound en/of Whippet bloed. Dit is de voorkeurstheorie van verschillende andere auteurs.

De White English Terrier werd oorspronkelijk gefokt als een werkhond, belast met zowel het uitroeien van ongedierte als de vossenjacht. Er werd echter al snel ontdekt dat het ras niet geschikt was voor deze doeleinden. Veel van deze honden waren geheel of gedeeltelijk doof en daarom onbruikbaar voor het werk. Bovendien zou het ras een zwak gestel hebben en vaak nerveus zijn. Dit kan duiden op een hoge mate van inteelt. In de jaren 1850 werd de English White Terrier zelden of nooit gebruikt in velden of kuilen en was voornamelijk een huisdier voor in de stad. In de jaren 1850, begon James Hinks met het kruisen van de English White Terrier met de Bull and Terrier, een kruising tussen de Old English Bulldog en verschillende Terrier rassen gebruikt in de extreem populaire sport van hondengevechten. Voorheen had de Bull and Terrier een gezicht dat niet leek op dat van de Bulldog, klein, lang en krachtig. Hinks had een grote voorkeur voor het langgerekte hoofd van de White English Terrier en begon ook voor deze eigenschap te kiezen. Andere fokkers volgden Hinks voorbeeld en een nieuwe lijn van Bull en Terrier werd ontwikkeld. Dit ras had een zuiver witte vacht, rechtopstaande oren, een lange rechte staart, een lang gezicht en een uniek baksteenvormig hoofd. Deze honden werden uiteindelijk bekend als Bull Terriers, terwijl de oudere Bull and Terriers, die meer leken op Bulldogs, ook bekend stonden als Staffordshire Terriers. Sommige bronnen beweren dat de English White Terrier ook werd gebruikt als vechthond, maar hier is blijkbaar geen bewijs van. Het lijkt ook zeer onwaarschijnlijk dat een ras dat te fragiel is om op vossen of ratten te jagen, goed geschikt zou zijn om met andere honden te vechten. Alle beweringen over het gebruik van de White English Terrier als vechthond zijn waarschijnlijk het resultaat van verwarring met de Terrier.

In het midden van de 19e eeuw begonnen hondenfokkers hun honden te showen in wedstrijden die bedoeld waren om de beste exemplaren van verschillende rassen te selecteren. Hondenshows waren geboren en werden razend populair in heel Engeland. Fokkers begonnen honden te ontwikkelen in de eerste plaats om te showen op deze shows, wat het uiterlijk van een aantal Britse rassen voor altijd radicaal veranderde. De English White Terrier was een regelmatige deelnemer aan de meeste vroege Britse hondenshows en won vele kampioenschappen. Veel van de kampioenen waren zeer geselecteerd en hun nakomelingen werden zeer inteelt. De English White Terrier was misschien wel het eerste ras waarvan de gezondheid ernstig werd aangetast door dergelijke selectiepraktijken. Een van de eerste Engelse Witte Terrier kampioenen was volledig doof, maar hij werd verondersteld van zo'n hoge kwaliteit te zijn dat hij er toch voor gefokt was. De Engelse Witte Terrier ontwikkelde een aantal gezondheids- en temperamentproblemen en werd het slachtoffer van rillen, nervositeit en een kort karakter. Ondanks deze problemen bleef men doorgaan met het fokken van Engelse Witte Terriers en de hond was een van de allereerste die werd ingeschreven in de Kennel Club toen deze werd opgericht in 1874. Het eerste stamboek van de Kennel Club bevatte 54 Engelse Witte Terriers en nog veel meer werden geregistreerd in de komende dertig jaar.

In de laatste jaren van de 19e eeuw werd de English White Terrier geïmporteerd naar Amerika. De meeste van deze honden gingen naar een paar steden aan de oostkust, met name New York en Boston. In Boston werden Engelse White Terriers gekruist met Bulldogs en American Pit Bull Terriers, waardoor de Boston Terrier ontstond. Misschien door zijn neiging tot doofheid of gewoon door verschillen in Amerikaanse voorkeuren, heeft de English White Terrier zich nooit gevestigd in de Verenigde Staten en is daar rond 1900 vrijwel zeker volledig uitgestorven.

In Engeland werd de English White Terrier steeds zeldzamer. Veel Terrier fokkers hadden felle kritiek op het ras vanwege de fysieke zwakte, doofheid en temperament problemen. Steeds minder fokkers wilden met het ras werken. In 1894 schreef Rawdon Briggs Lee Modern Dogs. Hij beschreef het ras pejoratief als "de meest fragiele en delicate van al onze Terriers", maar beweerde dat, hoewel het ras niet in staat was om een sportieve metgezel te zijn, het een goed huisdier was, zelfs als het geknuffeld en verzorgd moest worden". Op een gegeven moment werd er een club voor Engelse Witte Terriers opgericht die zelfs een geschreven standaard voor het ras publiceerde, maar deze organisatie verdween uiteindelijk toen het ras zeldzamer werd. In de laatste decennia van de 19e eeuw begonnen Britse fokkers de miniatuur Bull Terrier te ontwikkelen vanuit de Bull Terrier. Hiervoor maakten ze uitgebreid gebruik van kruisingen met de kleine Engelse Witte Terrier. De ontwikkeling van de Miniature Bull Terrier werd zo vaak gebruikt door de English White Terriers dat de aantallen van het ras nog sneller begonnen te dalen. Tegen het einde van de 19e eeuw was het ras zeer zeldzaam. In 1904 werd de allerlaatste Engelse Witte Terrier ingeschreven in het stamboek van de Kennel Club. Hoewel het niet duidelijk is wanneer de English White Terrier precies uitstierf, was het waarschijnlijk voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Zelfs als er toen nog een paar White English Terriers over waren, overleefde de hond zeker niet de ontberingen die dit conflict met zich meebracht.

Hoewel de White English Terrier nu is uitgestorven, blijft zijn bloed voortleven in een aantal andere rassen. De Bull Terrier, Miniature Bull Terrier en Boston Terrier zijn allemaal afstammelingen van het ras, net als de Dogo Argentino, Gull Terr en Gull Dong vanwege hun Bull Terrier voorouders. Er wordt ook algemeen aangenomen dat de Manchester Terrier, Smooth Fox Terrier, Wire Fox Terrier, Jack Russell Terrier, Parson Russell Terrier en Russell Terrier werden beïnvloed door de Engels White Terrier, en sommigen hebben gesuggereerd dat de Sealyham Terrier, Staffordshire Bull Terrier, American Staffordshire Terrier, American Pit Bull Terrier, Rat Terrier, Teddy Roosevelt Terrier, American Hairless Terrier, Australian Terrier en Silky Terrier dat ook waren. De doofheid die de English White Terrier trof, werd geërfd door zijn nakomelingen, de Bull Terrier en de Miniature Terrier, en rond de eeuwwisseling werden nieuwe kleuren geïntroduceerd in deze rassen om het probleem op te lossen.

Uiterlijk van de English White Terrier

In tegenstelling tot de meeste andere uitgestorven rassen, was de English White Terrier een regelmatige verschijning in de ring en had zelfs een geschreven standaard. Er zijn talloze schilderijen en tekeningen van het ras, en zelfs een aanzienlijk aantal foto's. Daardoor weten we veel over het uiterlijk van de hond. De English White Terrier was een klein tot zeer klein ras. Aan het begin van de shows waren er twee grootteklassen, een voor honden die minder dan 2,5 tot 3 kilo wogen en een andere voor honden die meer wogen. De geschreven rasstandaard stond toe dat Engelse Witte Terriers tussen de 5,5 en 9 kilo wogen, waarbij 6,5 het ideaal was, maar tegen het einde van de 19e eeuw wogen bijna alle leden van het ras aanzienlijk minder dan 6,5 kilo. Rawdon Briggs Lee, een volleerd Terrier keurmeester en invloedrijk hondenschrijver, zei: "In feite kan ik me niet herinneren ooit een zogenaamde pure English White Terrier te hebben gezien met een gewicht tot 9 kilo, het maximum dat was toegestaan door de club. Dit ras had een zeer verfijnd lichaam, met de uitgesproken musculatuur die in veel Terriers voorkomt. De meeste honden waren zeer licht gebouwd zoals een Manchester Terrier of Italiaanse Greyhound, hoewel sommige iets zwaarder waren. Dit ras had relatief lange benen voor zijn grootte, die vaak vrij smal waren. Het ideale raslid had de brede voeten van een Fox Terrier, maar de meeste hadden de smalle voeten van een Italian Greyhound. De staart van dit ras stak direct uit het lichaam en was van gemiddelde lengte, eigenschappen die het doorgaf aan zijn nakomeling de Bull Terrier.

Het hoofd van de English White Terrier was een van de meest verfijnde terrier rassen en deed veel meer denken aan de meeste zichthonden dan andere leden van zijn groep. De snuit was erg lang voor de grootte van de hond. Hoewel zeer breed aan de basis, liep de snuit merkbaar taps toe naar de punt. De English White Terrier had een gelijkmatige beet. De ogen van dit ras waren over het algemeen bruin of amberkleurig, maar soms zwart. De natuurlijke oren van dit ras waren zeer variabel, sommige waren volledig rechtopstaand, andere waren verlaagd en knopvormig, terwijl weer andere tussen deze twee in stonden. Op een gegeven moment probeerden fokkers de oorvariëteiten van elkaar te onderscheiden, maar hadden weinig succes omdat ze alle drie in hetzelfde nest geboren werden en het ras zo zeldzaam werd dat het onmogelijk werd om ze van elkaar te scheiden. In alle gevallen waren de oren van dit ras bijna altijd in een driehoek gecoupeerd.

De English White Terrier had de korte, gladde vacht die gebruikelijk is bij de meeste Engelse Terrier rassen. Deze hond kwam slechts in één kleur voor, effen wit. Blijkbaar werd een Engelse Witte Terrier soms geboren met gestroomd, bruin, zwart of andere aftekeningen, maar deze honden werden snel geëlimineerd uit de fokpoel.

Temperament van de English White Terrier

Van de English White Terrier wordt gezegd dat hij veel zachtaardiger is dan de meeste anderen in zijn soort. Er werd gezegd dat hij extreem aanhankelijk en toegewijd was aan zijn familie, en hij stond bekend als een uitstekend huisdier voor in de stad. Veel van deze honden toonden de levendigheid en gretigheid die gebruikelijk is bij andere Terriers, maar niet allemaal. Sommige van deze honden waren blijkbaar agressief genoeg tegen dieren om ratten en muizen te doden, maar de hond was niet zo bedreven in deze taak als veel andere Terriers, met inbegrip van zijn nauwe verwant, de Manchester. De meeste bronnen beweren dat het ras intelligentie ontbeerde en moeilijk te trainen was, maar dit is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat veel van deze honden doof zijn in plaats van een inherent defect. Het ras had de reputatie extreem nerveus en opvliegend te zijn, maar deze eigenschappen werden waarschijnlijk ook beïnvloed door dove dieren. Het is bekend dat dit ras liever een metgezel binnenshuis was dan een werkhond buitenshuis, en de hond werd verondersteld het zeer op prijs te stellen te worden geknuffeld en getroost door zijn eigenaars.

De English White Terrier stond bekend als een zeer ongezond ras, wat een van de belangrijkste redenen was waarom het ras uitstierf. Tegen het einde van de 19e eeuw klaagden liefhebbers dat de hond te inteelt was geworden en een zwak gestel had ontwikkeld. Het grootste probleem van het ras was doofheid. Er is een sterk verband tussen vachtkleur en gehoor bij dieren, en alle rassen van overwegend witte honden lijden aan hoge percentages doofheid. De Engelse Witte Terrier leed blijkbaar aan zeer hoge percentages van doofheid, met vrijwel elke bron die het ras bespreekt vermeldt de neiging tot doofheid. Fokkers fokten actief met honden waarvan ze wisten dat ze volledig doof waren, waardoor het probleem zich nog verder verspreidde. Het is heel goed mogelijk dat de meerderheid, zo niet de overgrote meerderheid, van de leden van het ras gedeeltelijk of helemaal doof waren op het moment dat de hond uitstierf.