Siberische tijger

		Siberische tijger
		Hij is een wild dier


Land van oorsprong			Zuidoost-Rusland en Noord-China
Vertaling			Francis Vandersteen

Het bezit van dit dier is niet toegestaan Koninklijk Besluit tot vaststelling van de lijst van niet voor productiedoeleinden gehouden zoogdieren die wel gehouden mogen worden (M.B. 24.08.2009)

De Siberische tijger heeft over het algemeen een groter, massiever lichaam dan de Bengaalse tijger en bredere poten; zijn schofthoogte varieert van 100 cm tot 120 cm, afhankelijk van het individu. Zijn klauwen meten ongeveer 10 cm. Siberische tijgers wegen tussen 180 en 350 kg voor mannetjes en tussen 100 en 200 kg voor vrouwtjes. De grootste Siberische tijger, gedood in 1950, woog 384 kg. De Siberische tijger is het derde grootste landroofdier na de Kodiakbeer en de ijsbeer. De totale lengte van het lichaam inclusief de staart is tussen 2,7 en 3,8 m voor mannetjes en tussen 2,4 en 2,75 m voor vrouwtjes. De schedel is 341 tot 383 mm lang voor mannetjes en 279 tot 318 mm voor vrouwtjes.

De vacht heeft de bijzonderheid dat hij een zomer- en een wintervacht heeft. Dit kenmerk werd gedeeld met de Kaspische tijger, die in 1972 verdween. De wintervacht is langer en dikker, bijna ruig en vaak lichter dan de zomervacht. Bovendien beschermt een vijf centimeter dikke vetlaag de buik en flanken tegen de kou. Dit is een evolutionaire aanpassing die hem in staat stelt de extreme wintertemperaturen (tot -50°C) in zijn verspreidingsgebied te weerstaan en zich in de sneeuw te camoufleren. In de zomer verandert zijn vacht echter en wordt hij donkerder en fijner, zodat de Siberische tijger gemakkelijk temperaturen van +30°C en meer kan verdragen en perfect aangepast is aan deze extreme omgeving.

Een kenmerk van de Siberische tijger is zijn zeer lage genetische diversiteit, wat verklaard kan worden door de opeenvolgende afname van het aantal individuen van de ondersoort.

Ondanks zijn kracht en scherpe zintuigen moet de Siberische tijger veel tijd besteden aan de jacht en slaagt hij er maar één op de tien keer in om te doden. Katachtigen kunnen over het algemeen meerdere dagen niet eten, net lang genoeg om hun prooi te vangen en deze dan over meerdere dagen te verslinden, waarbij ze grote hoeveelheden voedsel opslokken. In dit geval kan de Siberische tijger tot 50 kg vlees in één keer opeten, terwijl waarnemingen in India melding maken van 15-18 kg.

Hij jaagt voornamelijk op herten en wilde zwijnen. De enige natuurlijke vijand van de Siberische tijger is de bruine beer, die soms welpen of jongen aanvalt. Een aantal studies, waaronder één van de Russische specialisten E.N. Matjushkin, V.I. Zhivotchenko en E.N. Smirnov in hun boek The Amur Tiger in the USSR, gepubliceerd in 1980 door de IUCN, tonen aan dat bruine beren en Aziatische beren 5-8% uitmaken van het dieet van de Siberische tijger, hoewel de tijger enkel in conflict gaat in tijden van grote nood, zoals hongersnood, omdat hij een voorkeur heeft voor minder gevaarlijke prooien. Over het algemeen volgen beren tijgers om als aaseters te concurreren om hun prooi. Ze kunnen ook naar vis zwemmen, maar hun morfologie is beter geschikt voor grote prooien. Wanneer hij kan, kiest de tijger ervoor om jonge, oude of kreupele dieren aan te vallen, die minder reflexen hebben en trager zijn, om de aanval te vergemakkelijken.

Hij nadert tot op 10-25 m van zijn prooi voordat hij toeslaat; kleine prooien worden gedood door een beet in de nek, maar grote prooien worden op de grond geslagen en verstikt door een beet in de keel. Hij jaagt door te stalken en te besluipen, liever in een hinderlaag dan zijn prooi op te jagen.