Dierenwinkel

“Hier is het vochtig, koud en vooral donker... zo donker!
Mijn naam is de teef in de 3e kooi links.
Dat is wat “ze” zeggen als ze het over mij hebben.
Ik ben 3 jaar oud en ongeveer 60 dagen zwanger en ik heb zo'n honger.
Gelukkig denk ik dat ik nog wel wat te eten krijg.
Een stukje brood waarschijnlijk, maar ik heb de hoop op een substantiëlere maaltijd allang opgegeven en ik heb geleerd om daar tevreden mee te zijn.
Er zijn hier ongeveer 25 teven, allemaal min of meer familie van elkaar.
Mijn moeder woont 3 kooien verderop, maar we zien elkaar nooit.
We komen alleen uit de kooien als het tijd is om te fokken, en zelfs dan brengen 'ze' meestal de reu hierheen. Hij zit 6 kooien verderop opgesloten.
Ik vraag me vaak af hoe de buitenwereld is. Is het allemaal zo donker en koud?
Ik heb zo'n honger en er komt niemand.
Ik voel de weeën in mijn buik, mijn baby's zullen niet lang meer duren, ze zijn ongeduldig, maar hier bestaat de uitdrukking “tot ziens” niet en ik zou ze graag nog wat langer vasthouden.
Ik ben me niet onbewust van wat er in me omgaat.
Na 5 nestjes in iets meer dan 2 jaar ben ik het wel gewend, hoor.”

Een paar dagen later...

“Mijn pups zijn geboren, ik weet niet zeker wanneer: overdag of 's nachts?
Het is hier allemaal donker, dus je verliest snel de tijd uit het oog.
Het zijn 3 reutjes en 5 teefjes.
Een van de kleintjes zag er zo ziek uit, ze heeft het geen 24 uur overleefd.
Ik riep en jammerde om hulp, maar er kwam niemand.
Veel later namen “ze” haar levenloze lichaampje mee, vloekend op “die verdomde hond”.
Ik vraag me af waar ze nu is.
Ik ben nog steeds uitgehongerd en mijn puppy's ook.
Het is moeilijk, heel moeilijk, donker en koud.
Maar de aanwezigheid van deze kleine levens om me heen vult mijn hart met een beetje vreugde.
En toch zijn ze zo vreemd kalm.
Heb ik iets verkeerd gedaan, mijn buikje doet zo'n pijn.”

Vijf weken later...

“Ik ben alleen.
Gisteren heeft 'die man' mijn puppy's van me afgepakt.
Ze zijn zo klein, te klein.
Ik probeerde te protesteren, maar een klap op mijn hoofd en een schop in mijn maag deden me zwijgen.
Ik had gehoopt dat het deze keer anders zou zijn.
Het was nog geen tijd om uit elkaar te gaan.
Waar zijn ze nu?
Ze weten niets van de buitenwereld.
Er zijn zoveel dingen die ik ze had willen leren, maar het enige wat ik ooit heb gekend is deze kooi!
Ik ben erin geboren en ben er nooit meer uitgekomen.
Mijn buik doet vreselijk pijn.
De eenzaamheid is ondraaglijk.
Ik heb nooit iemand gehad om mee te spelen, nooit een vriendelijke hand op me gehad. Ik moet iets verkeerd hebben gedaan.
En toch begroet ik “deze man” zachtjes in de hoop op een vriendelijk woord, een kleine streling.
Ik moet toch iets verkeerd gedaan hebben.
Mijn buik doet zo'n pijn.
Ik hoop dat mijn kleintjes het aankunnen, ik heb ze zo weinig geleerd in deze kooi.
3 van hen zijn zo ziek, ik hoop dat ze het redden.
De pijn wordt steeds heviger, ik kreun van de pijn maar niemand komt me redden.
Ik ben alleen en ellendig.
Welke misdaad heb ik begaan?
De pijn neemt toe naarmate de uren verstrijken.
Ik brand van de koorts, ik ben gestopt met kreunen. Maar er komt niemand.
Zoals gewoonlijk sta ik er alleen voor.
Ik heb het warm en dan weer koud, zo warm en dan weer zo koud.
Ik heb zoveel pijn.
Ik weet niet hoe lang ik het nog volhoud.
Ik had mijn baby's graag wat langer willen houden en de buitenwereld tenminste één keer willen zien.
Is het daarbuiten net zo donker?
De pijn is ondraaglijk.
Ik denk dat ik in slaap val en nooit meer wakker word.
Maar weet je, mijn moeder vertelde me een verhaal over een wereld met bomen, groene gazons en warm zonlicht...
Er waren andere honden om mee te spelen...
Wie weet... misschien is dat waar ik naartoe ga...”

Een paar uur later kwam de “man”, mompelde een scheldwoord tegen de smerige hond en riep: “Hé, hier ligt een dode”...