Aan Rocky, die op 26 oktober 2004 naar de hemel ging

Als eerbetoon aan

Aan Rocky, die op 26 oktober 2004 naar de hemel ging

Met dank aan

Dan

Je hebt ons vandaag verlaten, 26 oktober 2004, het is alsof er een stukje van mijn hart is weggenomen, ik ben helemaal verloren, het doet zo'n pijn Rocky, je was mijn metgezel, mijn partner in crime, vol liefde in je ogen, vol vriendelijkheid, altijd klaar om te gaan rennen of te knuffelen, je was een fantastische hond maar het leven besliste anders.

Je had een hernia, je was verlamd in je achterpoten, de dierenarts kwam, ze zei dat het een trombose was, we gaven je aspirine voor een maand en toen liep je wonder boven wonder weer.

We waren blij, alles ging beter, je was weer normaal en toen gebeurde het twee weken geleden weer, ze kwam terug en de diagnose was weer trombose, toen vonden we het al vreemd, 's nachts begon je te janken dus belden we de dierenarts die niet wist wat ze moest doen, ze zei dat ze machteloos stond tegenover jouw ziekte.

We belden de dienstdoende dierenarts en die kwam en gaf je een injectie tegen de pijn, daarna gingen we naar Brussel naar een specialist die ons vertelde dat je ten dode opgeschreven was omdat je ruggenmerg was aangetast. Hij wilde je euthanaseren maar dat wilden we niet, we namen je mee terug, je kon je niet bewegen, behalve je hoofdje.

We gingen naar de Prins Laurent Stichting, die ons doorverwees naar een specialist omdat ze niet wisten wat ze moesten doen, je was te erg aangetast.

En vandaag ging je naar een 3e specialist die zei dat er niets meer aan te doen was, we smeekten hem om je te opereren, hij zei dat het geen trombose was maar een hernia die zich had ontwikkeld en naar het ruggenmerg ging en dat als je in leven werd gehouden, je enorm zou lijden omdat je volgens hem al heel dapper was geweest omdat je al in stilte had geleden en dat je, om waardig te kunnen sterven, geëuthanaseerd moest worden.

En dat was de pijnlijkste vraag die ons ooit was gesteld, het was bijna alsof we de rol van God moesten spelen, je hond leeft en je moet besluiten om hem te euthanaseren omdat hij de komende dagen gaat lijden, omdat de infectie naar zijn hoofd gaat, zijn hals.

Mijn God, ik hou van je, mijn kleine Rockitou, zoals we je altijd noemden, je was het liefste ding, we wilden je nog steeds in huis nemen, maar het zou niet waardig voor je zijn geweest om je te laten lijden.

Dus op 26 oktober 2004 om ongeveer 6.30 uur ben je ingeslapen met de laatste knuffels tot het einde, ik mis je zo erg mijn Rockitou, wees gelukkig in de hondenhemel want daar zul je niet meer lijden en je zult veel vrienden maken die op deze prachtige site staan en ik hulde aan al je vrienden die op de Milouchou site staan.

Ik zal je nooit vergeten, je was pas drie jaar oud en je was een prachtige Franse Bulldog, een bal van liefde, ik hoop dat ik op een dag over de pijn heen kom want het doet zo'n pijn in mijn keel om te huilen.

We houden van je Rocky d'amour.

Vaarwel.

Jij mijn Rocky, mijn kleine witte bal van liefde
Jij die ons liet lachen en gelukkig maakte
Jij die ons aankeek met je kleine ogen vol liefde
Je was er altijd als we je knuffels nodig hadden
Je was zo lief en vriendelijk, je was een deel van ons, een deel van ons gezin, een deel van ons hart en een deel van onze vreugde.

Sinds je er niet meer bent, gaat er geen dag voorbij dat we niet aan je denken.

We missen je zo, zo erg

Eén belofte die ik je kan doen is dat we je nooit en te nimmer zullen vergeten, en het enige wat ik kan zeggen is dat het ons spijt dat we je zo vroeg hebben verloren, want zonder jou is er niets, een klein stukje van ons is weg.

We houden van je Rocky en je zult altijd in ons hart zijn.