Kleine Nederlandse Brak

Kleine Nederlandse Brak

Hij wordt niet erkend door de F.C.I.

Land van oorsprong

Vertaling

En français, cette race se dit

In English, this breed is said

Auf Deutsch, heißt diese Rasse

En español, esta raza se dice

Dit ras staat ook wel bekend als

Steenbrak

De Steenbrak is een oud ras dat afstamt van de grote brakken die in de middeleeuwen door de adel voor de jacht werden gebruikt. Met het wegvallen van adellijke privileges en de opkomst van de burgerij ontstond er een voorkeur voor kleinere honden. Hierdoor genoot de Steenbrak een periode van populariteit als gezelschapshond in de stad en binnenshuis. De naam "Steenbrak" is ontstaan uit een oude verkeerde vertaling; de term duidt op een "kwart-brak" (of kleine brak), terwijl een grote brak destijds een "dubbele brak" werd genoemd.

De volledige en definitieve geschiedenis van het ras moet nog worden geschreven. Gelukkig hebben oude schilderijen voldoende informatie opgeleverd om de rasstandaard vast te stellen. Hoewel de Steenbrak oorspronkelijk een jachthond was, wordt hij tegenwoordig uitsluitend als gezelschapshond gefokt. Ook al zijn ze er niet specifiek op geselecteerd, hun jachtinstinct is behouden gebleven; vrij rondrennen in het veld en het spoor van een konijn volgen is voor een Steenbrak puur genot. Deze honden hebben een natuurlijk, evenwichtig karakter: ze zijn intelligent, vindingrijk en niet veeleisend. Mits ze voldoende beweging krijgen, zijn ze ook geschikt voor mensen die in een kleine woning wonen.

Deze Nederlandse brakken kunnen uitstekend overweg met andere honden en gaan betrouwbaar om met kinderen. De schofthoogte varieert van 30 tot 42 cm. De vacht van de Steenbrak bestaat uit kort, stug haar, al komt soms de recessieve eigenschap voor langharigheid naar voren – een zeldzaam verschijnsel bij brakkenrassen. De vachtkleur varieert van licht vossenrood tot diep, intens rood met witte aftekeningen, al dan niet voorzien van zwarte, blauwe of bruine vlekken. In 1937 werden enkele exemplaren van het "Steenbrak"-type herontdekt die een kleurverdunning vertoonden. Door ze te kruisen met zeer kleine, verfijnde "Deutsche Edelbracken" (Duitse edele brakken) wilde men de basis leggen voor een heropleving van het ras, maar het uitbreken van de oorlog stopte dit project. Later nam de belangstelling voor het ras weer toe. Bij de fokkerij werden alle honden betrokken die op een "Brak" leken. Er werden ook bloedlijnen van over de grens geïntroduceerd: de Finnentrop-Olpe "Brak" en de Sauerlandse "Dachsbracke".

De Nederlandse "Brakkenclub" werd in 1954 opgericht met als voornaamste doel de oude Nederlandse "Steenbrak" te reconstrueren. In 1957 werd uit een zeer heterogene populatie een fokgroep van vier reuen en acht teven samengesteld om het oude Nederlandse "Brakje" opnieuw te creëren. Eén fokker, mevrouw H. Martin uit Harfsen, is deze richtlijnen tot op de dag van vandaag blijven volgen. Andere fokkers begonnen te selecteren op het Duitse Finnentrop-Olpe "Brak"-type. Enkele jaren later concludeerde het clubbestuur dat de Nederlandse "Steenbrak" niet als zelfstandige entiteit bestond; bijgevolg werd de gehele populatie officieel – op papier – geherclassificeerd als de Duitse "Brak". De Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland behandelt verzoeken tot erkenning van een ras alleen wanneer deze worden ingediend door een vereniging die zij officieel erkent.

Ondanks tegenstand wordt de populatie "Brakjes" van het Nederlandse type geschat op ongeveer 60 individuen. De fokkerij heeft zich specifiek gericht op het type dat op oude schilderijen is afgebeeld, wat heeft geleid tot een grote mate van uniformiteit. De verschillen met de echte "Deutsche Edelbracke" zijn duidelijk genoeg om de twee rassen van elkaar te kunnen onderscheiden; zelfs voor een leek zijn ze herkenbaar. Wanneer een ras wordt voorgedragen voor erkenning, wordt niet zozeer bewijs van het bestaan ervan vereist, maar eerder het oordeel van een clubbestuur.