Engelse Staghound

Engelse Staghound

Hij wordt niet erkend door de F.C.I.

Land van oorsprong

Vertaling

En français, cette race se dit

In English, this breed is said

Auf Deutsch, heißt diese Rasse

En español, esta raza se dice

De Staghound is een uitgestorven jachthondenras dat zijn oorsprong vond in Engeland. Het ras, dat als meutehond werd ingezet voor de jacht op edelherten, stierf in de 19e eeuw uit toen de laatste meute werd verkocht.

De Staghound stamde hoogstwaarschijnlijk af van de Southern Hound, die op zijn beurt voortkwam uit de Talbot en de Normandische hond – rassen die in de 11e eeuw door de Noormannen in Engeland werden geïntroduceerd na hun verovering van het land. Zoals blijkt uit Normandische boswetten, was de jacht op edelherten (of 'stags') in middeleeuws Engeland een exclusief voorrecht van de vorst en zijn gunstelingen; de Staghound werd ontwikkeld om in meutes op herten te jagen en groeide uit tot een belangrijk ras in het land. Al sinds de regering van Hendrik III (1216–1272) werden in Engeland diverse jachthondenrassen gehouden voor de jacht op verschillende soorten herten: de Staghound was voorbehouden aan het edelhert, terwijl de kleinere Buckhound werd ingezet voor de jacht op damherten..

De Staghound deelde veel kenmerken met Franse jachthondenrassen; er vond waarschijnlijk kruising plaats tussen Franse en Engelse honden, aangezien het uitwisselen van honden als geschenk gebruikelijk was aan koninklijke hoven en in adellijke kringen. Vaak is gesuggereerd dat de Staghound de meeste gelijkenis vertoonde met de *Chiens blancs du Roi* (de witte honden van de koning), het ras dat door de Franse koningen werd gehouden. Aan het begin van zijn regering wilde Lodewijk XV de kwaliteit van zijn koninklijke meute verbeteren; daartoe probeerde hij via de graaf van Toulouse Engelse Staghounds te verkrijgen, omdat deze honden bekendstonden als 'sneller, krachtiger en betere jagers' dan de honden in de koninklijke meute..

Door de geleidelijke vernietiging van Engelse bossen en de uitbreiding van landbouwgrond kromp het leefgebied van de hertenpopulaties; vanaf de 17e eeuw nam de populariteit van deze jachtvorm af en werd deze verdrongen door de vossenjacht. De Staghound is een van de rassen die de basis vormden voor de ontwikkeling van de Foxhound. De laatste meute *Staghounds* in Engeland was eigendom van de North Devon Hunt – de voorloper van de Devon and Somerset Staghounds. Deze jachtgroep jaagde op herten in de koninklijke bossen van Exmoor tot 1825, toen de meute bij Tattersalls werd verkocht. De meute werd aangekocht door een zekere Charles Shard van Somborne House in Hampshire; omdat de bodem in Hampshire echter meer vuursteen bevatte dan die in Devon, raakten de poten van de honden vaak gewond. Hierdoor werd de meute in 1826, na slechts één seizoen, opnieuw verkocht. Het grootste deel van de meute werd door een Duitse koper aangeschaft en naar Duitsland geëxporteerd; de meeste dieren werden vervolgens afgemaakt tijdens een uitbraak van hondsdolheid. Sindsdien bestaan alle meutes die in Engeland voor de hertenjacht worden gehouden voornamelijk uit *Foxhounds*, hoewel ze doorgaans als *Staghounds* worden aangeduid..

De *Staghound* werd omschreven als een robuust, krachtig ras met een schofthoogte tot 69 cm (27 inch) en vertoonde duidelijk seksueel dimorfisme qua grootte, waarbij de reuen groter waren dan de teven. Het ras had een korte vacht, doorgaans tweekleurig, met gele, citroenkleurige of 'dasachtige' (*badger*) aftekeningen op een witte ondergrond; de geel-witte vacht gold als de meest voorkomende variant. Deze honden hadden langwerpige koppen met brede neuzen en stonden bekend om hun uitstekende reukvermogen. Vergeleken met de *Foxhound* was de *Staghound* groter, zwaarder en trager.