Zuidelijke Hond

Zuidelijke Hond

Hij wordt niet erkend door de F.C.I.

Land van oorsprong

Vertaling

En français, cette race se dit

In English, this breed is said

Auf Deutsch, heißt diese Rasse

En español, esta raza se dice

De Southern Hound was een groot ras en stond bekend als een mengeling van zowel een Bloedhond als een Engelse Foxhound. Ze hadden dikke botten en waren gemiddeld 63,5 centimeter hoog. Ze hadden een brede borstkas en een loop in de vorm van een ribbenkast. Ze liepen op een manier waardoor ze leken te wiebelen en hun poten leken daardoor vaak gebogen. Ze hadden een langere staart die vaak rechtop stond als ze een spoor volgden en ze stonden ook bekend als behoorlijk gespierd. Hun snuiten waren lang en ze hadden grote, dikke oren die aan de zijkant van hun hoofd vielen. Er vormde zich een grote keelhuid van extra huid op hun borst en extra huid rond hun rug, hoewel er geen duidelijke rimpels waren. Ze kwamen voor in een verscheidenheid aan kleuren, waaronder de beroemde Beagles driekleurpatronen en een aantal mengkleuren van zwart, bruin, beige en wit.

Dit was een trouwe hond die er plezier in vond om lange tijd een geurspoor te volgen zonder zich te vervelen. Ze stonden er vaak om bekend dat ze zo opgewonden raakten van het geurspoor dat ze met hun staart kwispelden en de grond likten. Het waren roedelhonden en hadden een laag agressieniveau ten opzichte van andere honden. Het waren meestal ontspannen honden die zich in een langzamer tempo voortbewogen dan de andere geurhonden. Nadat ze urenlang een spoor volgden, volgden ze ook het dier, wat betekende dat ze in staat waren om agressie te tonen tegenover andere dieren.

De Southern Hound was een populair ras lang voordat er gegevens over werden bijgehouden, waardoor het onzeker is waar zijn voorouders vandaan kwamen. We weten dat de Southern Hound werd gefokt in Wales en Zuid-Engeland. We weten ook dat het ras populair was tijdens de Renaissance. Wat we niet weten is wanneer het ras werd ontwikkeld en hoe het werd ontwikkeld. Over beide mysteries wordt tot op de dag van vandaag gediscussieerd.

Tijdens de Renaissance kon alleen de rijke adel zich jachthonden veroorloven, om nog maar te zwijgen van het feit dat het voor de lagere klasse illegaal was om ze ook te bezitten. De adel reserveerde land speciaal voor de jacht als middel voor politieke, sociale en persoonlijke status. Tijdens hun jachtpartijen namen ze meute honden mee die naast hun paarden reden.

Hoewel er veel theorieën zijn over de oorsprong van de hond, is de populairste dat hij in 1066 naar Engeland werd gebracht door de Normandische legers. De Normandische legers werden gelinkt aan de Vikingen en trokken noordwaarts naar Frankrijk, waar ze uiteindelijk bleven. Frankrijk stond bekend om zijn beste jachthonden, vooral die welke door monniken werden gemaakt en gehouden. We kunnen de monniken van het klooster van Saint Hubert de eer geven voor het creëren van wat nu bekend staat als de Bloedhond en toen bekend stond als de Chien de Saint Hubert.

De Normandiërs brachten verschillende honden naar Engeland, waaronder de Bloedhond, de Talbot en de Grand Bleu de Gascogne. Terwijl sommigen zeggen dat de Talbot gewoon een witte Bloedhond was, beweren anderen dat het een eigen speciaal ras was. Hoe dan ook, deze drie rassen die werden geïmporteerd werden allemaal gemengd met misschien een paar onbekende Britse hondenrassen om nieuwe rassen te creëren. Dit was inclusief de Southern Hound. Mensen die geloven dat de Southern Hound werd gefokt uit Franse rassen geloven dat de Southern Hound werd gecreëerd tussen de jaren 1200 en 1400.

Er zijn ook mensen die geloven dat de Southern Hound in feite de oorspronkelijke jachthond in Groot-Brittannië was. Dit zou betekenen dat de Southern Hound al bestond voor de Normandische invasie en voor het Romeinse Rijk in 43 na Christus. Anderen zeggen dat ze weinig of geen gelijkenis vertoonden met de jachthonden van die tijd en in feite Terriers of Spaniels waren.

Er is ook een theorie die de laatste twee theorieën hierboven combineert. Sommigen zeggen dat de Southern Hound een kruising was tussen honden die inheems waren in Engeland in die tijd en honden geïmporteerd uit Frankrijk door de Normandiërs. Deze theorie suggereert dat ze werden gefokt en hun eigen ras werden rond 1100 AD, mogelijk eerder.

Vergelijkbare rassen in die tijd waren onder andere de North Country Beagle en de Talbot. De Talbot was waarschijnlijk hoe de Southern Hound aan zijn populaire witte basisvacht kwam. De North Country Beagle, ook bekend als de Northern Beagle, had geen keelhuid, was groter, dunner en had een hogere stem dan de Southern Hound.

De Southern Hound stond erom bekend dat hij de beste neus had om sporen op te sporen, behalve de beroemde Bloodhound. Ze waren in staat om een spoor van enkele dagen oud te volgen en konden het uren of zelfs dagen volgen zonder moe te worden. Ze stonden erom bekend dat ze heel langzaam over het spoor liepen, hoewel dit voor de adel geen probleem was omdat ze het gemakkelijk te paard konden volgen. Als het spoor eenmaal tot het einde was gevolgd, werden de dieren, meestal herten, ofwel met een pijl afgeschoten of opgejaagd en gedood door de Southern Hound. Deze hond werd waarschijnlijk gebruikt door de adel van de 13e tot de 17e eeuw, totdat de economie, het milieu en de overheid radicaal veranderden.

Door politieke en agrarische veranderingen in Engeland werd de jacht voorgoed veranderd. Er werden nieuwe gewassen geïmporteerd, wat betekende dat er meer land werd bewerkt en minder land werd gebruikt als jachtgebied. De populatie herten, wilde zwijnen en ander veel bejaagd wild was nu kleiner dan ooit. Dit betekende dat er minder vaak gejaagd werd dan voorheen. Deze veranderingen bevorderden echter de groei van de populatie rode vossen. Rode vossen werden nu beschouwd als ongedierte dat gewassen vernielde, boerenlammeren opjoeg, eieren stal, paarden en vee verwondde en kippen doodde. Omdat de rode vos nu werd vergeleken met ratten en ander ongedierte, werd er tot de jaren 1500 niet meer op gejaagd door de adel.

Omdat rode vossen een enorm probleem waren voor boeren, begonnen ze illegaal geurhonden zoals de Southern Hound te houden om van het lastige ongedierte af te komen. Veel arme boeren bezaten slechts één of twee Southern Hounds, hoewel in de jaren 1500 boeren zich begonnen te verenigen en groepen van wel 10-20 geurhonden gingen houden. De meeste van deze jachthonden waren waarschijnlijk North Country Beagles, terwijl andere honden van gemengde rassen waren. De nieuwe populaire sport werd de vossenjacht, gecreëerd door boeren. De adel eigende zich deze sport al snel toe, hoewel de Southern Hounds niet goed waren uitgerust voor deze taak.

De Southern Hound was te langzaam om op vossen te jagen, dus de adel begon andere honden te gebruiken die meer geschikt waren voor de vossenjacht. Ze vermengden de Southern Hound met de North Country Beagle en andere rassen zoals Greyhounds, Bulldogs, Terriers en Colleys. Dankzij dit fokken creëerde de adel de Engelse Foxhound, die zowel de North Country Beagle als de Southern Hound begon te vervangen.

De Southern Hound was al snel niet meer nodig als zuiver ras. In plaats daarvan begonnen ze de Southern Hound te fokken met andere honden om een verscheidenheid aan rassen te creëren. Naast het creëren van meer Engelse Foxhounds, creëerden ze ook de Otterhound door het fokken van de Southern Hound met Terriers en Griffons. Tegen de jaren 1700 was de Southern Hound extreem zeldzaam geworden.

Sommigen geloven dat de Southern Hound al voor 1800 was uitgestorven. Anderen geloven dat de Southern Hound tot halverwege de negentiende eeuw naast de Welsh leefde, omdat hij werd gebruikt om op bunzingen te jagen en oude vossensporen te volgen. We weten dit allemaal niet zeker, maar er wordt gezegd dat de laatste meldingen van een levende Southern in 1881 waren. Sommigen zeggen dat de laatste Southern werd gebruikt om te fokken met een Bloodhound en dat het bloed vandaag de dag nog steeds in de Bloodhound zit. Hier is geen bewijs voor, dus we zullen het nooit zeker weten.